Ik heb jaren mijn best gedaan zo weinig mogelijk nodig te hebben. Ik wilde een leven leiden zonder de Aarde en andere mensen te schaden. Dat komt deels door mijn liefde voor alles wat leeft en de pijn die ik voel als ik zie wat er allemaal gebeurt.

Ik kom er nu achter dat het ook komt door mijn aversie naar behoeftigheid. Ik merk steeds meer hoe lastig ik het kan vinden om om hulp te vragen, om stom over te komen, maar ook om onaardig te zijn, grenzen te hebben en een ander niet tot dienst te zien.

Tot mijn schrik kom ik er achter dat ik een ‘nice guy’ identiteit heb ontwikkeld, die ziet er ongeveer zo uit:

‘ik ben intelligent, aardig, behulpzaam en kan alles alleen.’ Wanneer ik mensen teleurgesteld heb kom ik ze liever niet meer onder ogen, ik weet namelijk niet meer wie ik moet zijn. Ik kan heel trots zijn als ik een tijd weinig eet en me kapot schamen wanneer ik losgegaan ben. En zo profileer ik mezelf ook graag als de Consumindercoach, iemand die met zo weinig mogelijk rond kan komen!

O jee, goede marketing dit.

Ik heb geleerd dat dit overlevingsmechanisme ooit is geboren in een situatie in mijn jeugd waarin ik heel behoeftig was en me verlaten voelde omdat mijn omgeving niet gaf wat ik nodig had. Met mijn kinderlijke logica heb ik geconcludeerd dat mijn behoeftigheid zelf de schuld was. Robert Glover zegt hierover:

For Nice Guys, trying to become needless and wantless was a primary way of trying to cope with their childhood abandonment experiences, since it was when they had the most needs that they felt the most abandoned, they believed it was their needs that drove people away.

Ik zit nu in een proces om mijn eigen verlangens tot prioriteit te maken, om ze zelf in vervulling te laten gaan en anderen daarbij te betrekken. Ik overweeg daarom de naam Consumindercoach in te ruilen voor ‘Natuurlijk Leven’. Het gaat namelijk niet om minder, maar om op een natuurlijke manier in onze behoeftes te voorzien.

Mijn nieuwe mantra? Ik neem het leven.

Mee eens? Hoor graag hoe jij dat doet.